Isaac Albeniz, którego nazwisko nieodłącznie wiąże się z hiszpańską szkołą narodową w muzyce drugiej połowy XIX wieku, był w pierwszej kolejności wybitnym pianistą, jednym z największych wirtuozów swojej epoki, znakomitym improwizatorem. Ta skłonność do eksponowania czynnika wirtuozowskiego oraz  improwizacyjnego kształtowania formy muzycznej dostrzegalna jest w jego twórczości kompozytorskiej, także w obu prezentowanych podczas koncertu dziełach.

Historycy kultury muzycznej zwykli nazywać go pierwszym w pełni autonomicznym twórcą, niespotykanym wcześniej wielkim indywidualistą i muzykiem wolnym od zobowiązań wobec kogokolwiek, oprócz samego siebie. Choć już w wieku 13 lat sprawował funkcję nadwornego klawesynisty, w swym dorosłym życiu nie związał się ani z dworem, ani z żadną instytucją, która w jakikolwiek sposób mogłaby ograniczyć jego swobodę twórczą. Komponował to, co chciał, kiedy chciał i jak chciał w przekonaniu, że to nie ilość, ale jakość dzieł zapewni mu trwałe miejsce w historii.

Początki fascynacji walcem wiedeńskim sięgają czasów Kongresu (1814-1815), na którym wielcy tego świata ustalali nowy porządek Europy ponapoleońskiej. W przerwach oddawano się zajęciom mniej zobowiązującym – na dworze cesarza austriackiego tańczono walca, który bardzo szybko zyskał popularność również wśród szlachty i mieszczaństwa. Do wybitnych twórców gatunku należeli Josef Lanner oraz Johann Strauss starszy, jednak niemal każdy zaliczany do grona wybitnych twórców stulecia kompozytor ma w swym dorobku stylizację najbardziej popularnego tańca XIX w.

Tworząc swój Raj utracony, John Milton nawiązywał do najlepszych tradycji wielkich eposów europejskich, skromnie uważał jednak, że temat jego poematu jest najbardziej uniwersalny i epicki, ponieważ dotyczy całej ludzkości, nie zaś tylko wybranej społeczności na tle przełomowych wydarzeń historycznych. Dwuczęściowa księga, napisana przede wszystkim na podstawie biblijnej Genezis, opowiada dzieje buntu i upadku aniołów po wodzą Lucyfera oraz opisuje grzech pierwszych ludzi.

Robert Schumann był wybitnym kompozytorem, polemistą muzycznym oraz typowym romantykiem: studiował prawo, próbował swych sił jako literat, działał jako krytyk i pianista. Przez wiele lat pisał utwory wyłącznie fortepianowe, jednak sławę liryka romantycznego wielkiego formatu przyniosły mu trzy cykle pieśni. Phantasiestucke op. 73 przeznaczone pierwotnie na klarnet  i fortepian pochodzi z roku 1849 – okresu,  gdy Schumann znany był już jako twórca symfonii, uwertur, koncertów instrumentalnych, a nawet opery.