Hana Pospíšilová-Medková - znana słuchaczom Wratislavii Cantans z występu w 2005 roku - wystąpi w piątek 25 stycznia w Filharmonii. Zaśpiewa „Iluminacje” B. Brittena, skomponowane do słów A. Rimbauda. W programie będzie można usłyszeć również utwory M. Karłowicza, A. Schönberga i A. Coplanda. Orkiestrę Filharmonii im. W. Lutosławskiego poprowadzi znany wrocławianom dyrygent bułgarskiego pochodzenia - Vladimir Kiradjiev.

Hana Pospíšilová-Medková 
Artystka studiowała w Bratysławie i w Pardubicach. Jest laureatką nagrody im. J. Novotnej-Preis na Międzynarodowym Konkursie im. A. Dvořáka w KarIsbadzie, Międzynarodowego Konkursu Wokalnego im. M. Schneider-Trnavsky’ego. Jako stypendystka brała udział w kursach mistrzowskich Alaina Nonata i Fransa Wolfkamp, a także kursach takich mistrzów, jak A. Kucharsky czy E. Nesterenko. W 2003 roku wzięła udział w Letnich Kursach Muzyki Barokowej w Rajnochovicach. Jej domeną jest muzyka kameralna od baroku do współczesności. Współpracuje ze Filharmonią Słowacką, Orkiestrą Kameralną w Pardubicach, Filharmonią w Hradec Kralove, Wrocławską Orkiestrą Kameralną Leopoldinum. Była gościem opery Narodowego Słowackiego Teatru Operowego w Bratysławie, Opery Narodowej w Pradze a także teatru w Olmitz. Pracuje jako pedagog śpiewu w konserwatorium w Pardubicach. Występowała m.in. w Austrii, Francji, Holandii, Niemczech, Norwegii, Polsce oraz w Szwajcarii.

Vladimir Kiradjiev
Urodził się w Bułgarii, studia w zakresie dyrygowania ukończył w Sofii, a następnie doskonalił swoje umiejętności pod kierunkiem K. Masura, F. Ferrary i K. Österreichera. Początkowo rozwijał swoją karierę w Bułgarii a od 1990 roku nawiązał współpracę z wiedeńską Residenz Orchester. Koncertował z wieloma orkiestrami symfonicznymi i teatrami operowymi w Austrii, Niemczech, Szwajcarii, Hiszpanii, Bułgarii, Czechach, Rosji, Polsce, Meksyku, na Węgrzech, Litwie i Łotwie. Dokonał nagrań płytowych z polskimi orkiestrami symfonicznymi. Prowadzi także działalność dydaktyczną (Universität für Musik und darstellende Künste w Wiedniu) i naukową (Universität Wien).

O programie
Serenada na orkiestrę smyczkową z 1897 roku to pierwszy utwór symfoniczny Mieczysława Karłowicza, sprawny warsztatowo, o interesującej fakturze i bogatym brzmieniu, spójny i wyrazisty  pod względem formy, a nade wszystko świadczący o rozwiniętej inwencji melodycznej kompozytora, który ukazuje się tu jako w pełni ukształtowany spadkobierca tradycji romantycznej. W Serenadzie, podobnie jak w innych dziełach z wczesnego okresu twórczości Karłowicza ( pierwszy poemat symfoniczny „Powracające fale”, Koncert skrzypcowy A-dur), widoczne są wyraźne wpływy stylu Piotra Czajkowskiego – w tym wypadku zwłaszcza czytelne nawiązanie do jego słynnej Serenady smyczkowej C-dur.
Interesujące wydaje się porównanie postaw twórczych Mieczysława Karłowicza i dwa lata od niego starszego Arnolda Schoenberga. Obaj wychodzą z tej samej tradycji romantyzmu i obaj podążają w tym samym – ekspresjonistycznym - kierunku. Jednak język Schoenberga rozwija się dużo bardziej radykalnie, co wynika m.in. z faktu, że twórca ten dojrzewa w  kręgu wiedeńskiej, pełnej modernistycznego fermentu, tradycji. Pięć utworów orkiestrowych op. 16 z 1909 roku to wybitne dzieło z wczesnego (przed rewolucją dodekafoniczną) okresu twórczości kompozytora, to zarazem jedno z najważniejszych osiągnięć nowej muzyki w pierwszej dekadzie XX wieku. Na uwagę zasługuje  już sam tytuł utworu, który w swym niemal technicznym sformułowaniu wyraża nową koncepcję formy muzyki orkiestrowej, stanowiącej zerwanie z klasyczno-romantyczną ideą symfonii na rzecz usamodzielnionych, nie związanych ze sobą ścisłą zasadą cyklu, fragmentów ( do tego tytułu nawiązuje także  Anton Webern). Język Schoenberga jest tu już zdecydowanie nowoczesny: swobodny w konstrukcji melodycznej, wyzbyty ciążeń tonalnych, skoncentrowany na jakościach czysto brzmieniowych ( zwłaszcza w części III ), ale równocześnie wyzwalający potężną siłę muzycznego wyrazu, w duchu radykalnego ekspresjonizmu.
    „Les Illuminations” („Iluminacje” - tłumaczone także jako „Wizje” lub  „Natchnienia”) op. 18 stanowią cykl 10 miniatur na głos (sopran lub tenor) i orkiestrę smyczkową, skomponowany przez Benjamina Brittena w 1939 roku do francuskich tekstów Artura Rimbauda. Delikatne, wyrafinowane a równocześnie niezwykle plastyczne brzmienie orkiestry smyczkowej oddaje oniryczny nastrój trudnej, pełnej niejasnej symboliki poezji Rimbauda, pisanej pod wpływem środków odurzających. W ścisłym, organicznym wręcz związku języka i muzyki  objawia się wybitny kunszt kompozytorski Brittena, jego wrażliwość na słowo, gest poetycki. Integralność żywiołu wokalnego z  instrumentalnym powoduje, że  utwór Brittena nie jest traktowany jako cykl pieśni, lecz raczej jako suita wokalno-instrumentalna, o doskonałej równowadze obu elementów wykonawczych. Pojęcie „suity” może mieć w tym wypadku także odniesienie historyczne; wskazuje na szczególny, nie mieszczący się w idiomie stylu neoklasycystycznego, związek estetyczny muzyki Brittena  z tradycją, z twórczością XVII i XVIII wieku.
    Aaron Copland uchodzi za najbardziej popularnego  kompozytora amerykańskiego, a  być może także najbardziej reprezentatywnego dla artystycznej muzyki amerykańskiej XX wieku. Kształcił się w latach 30-tych w paryskiej szkole Nadii Boulanger, co oznacza, że podstawę jego stylu stanowi doskonale opanowany język muzycznego neoklasycyzmu. Ów idiom neostylistyczny Copland sprawnie łączy z elementami tradycji rodzimej (jazz, muzyka ludowa, filmowa) dążąc do wypracowania swoistego stylu muzyki amerykańskiej. Dla komentatorów twórczość Coplanda pozostaje jednak przykładem estetycznego eklektyzmu, tendencji zachowawczych w muzyce XX wieku, co nie przeczy jego warsztatowej sprawności. Utwory Coplanda traktuje się często jako dobrej próby, wartościową  muzykę rozrywkową, pisaną językiem barwnym i komunikatywnym, sugestywnym i obrazowym. Wszystkie te cechy odnaleźć można w suicie baletowej „Appalachian Spring”, skomponowanej w 1944 roku na zespół kameralny, w rok później zinstrumentowanej  na orkiestrę.

Robert Losiak