Witold Lutosławski był największym kompozytorem polskim drugiej połowy XX wieku, a może i całego naszego stulecia, zarazem - jednym z czołowych twórców muzycznej współczesności w skali światowej; klasykiem i awangardystą; mistrzem wielkiej i małej formy; obrońcą niezależności muzyki od innych sztuk i rzeczywistości pozamuzycznej; wzorem artysty nigdy do końca z siebie niezadowolonego i doskonalącego swoją sztukę przez całe życie. Był wreszcie wielkim autorytetem muzycznym w kraju i nie tylko, oraz autorytetem intelektualnym i moralnym.

Tadeusz Kaczyński

Uważany za największego obok Chopina i Szymanowskiego kompozytor polski. Przyszedł na świat w 1913 roku w Warszawie. W 15 roku życia przeniósł się do Drozdowa. W wieku 6 lat rozpoczął naukę gry na fortepianie, a w wieku 9 skomponował swój pierwszy utwór pt. "Preludium". Ukończył konserwatorium warszawskie w zakresie pianistyki u J. Lefelda i kompozycji u W. Maliszewskiego. W latach 1931-1933 studiował także matematykę na Uniwersytecie Warszawskim. W latach 1959-1965 był członkiem zarządu Międzynarodowego Towarzystwa Muzyki Współczesnej, a w latach 1965-1969 jego wiceprezesem.
Był aktywnym członkiem kilku akademii sztuki, honorowym członkiem Związku Kompozytorów Polskich, otrzymał tytuły doktora honoris causa uniwersytetów w Warszawie, Toruniu, Chicago, Glasgow, Cambridge, Durham, Cleveland Institute of Music, Uniwersytetu Jagiellońskiego. Wykładał w Tanglewood, w letniej szkole muzyki w Darlington, na uczelniach muzycznych w Essen, Kopenhadze, Sztokholmie. W 1993 roku w 80 rocznicę urodzin otrzymał Polar Music Prize oraz nagrodę miasta Kyoto. Na świecie jest uznawany za jednego z największych twórców muzyki XX w.
Wczesna twórczość Lutosławskiego pozostawała pod wpływami neoklasycyzmu i folkloryzmu. Na przełomie lat 50 i 60 nawiązywał do technik awangardowych, m.in. sonoryzmu i aleatoryzmu, stosowanego wszakże w ograniczonym zakresie jako tzw. aleatoryzm kontrolowany. W latach 70 wypracował jedyną w swoim rodzaju syntezę współczesnego języka muzycznego, opartą na skomplikowanych procedurach materiału 12-tonowego, pełną jednakże fantazji i wyrafinowania oraz silnej dramaturgii, ujętej zawsze w logiczną formę. W latach 80 nawiązał do prostszych faktur i harmonii neoklasycznych rytmów i melodii.
Tworzył formy wokalno-instrumentalne, był jednak zwolennikiem autonomii muzyki. Z ważniejszych dzieł instrumentalnych należy wymienić: 4 Symfonie, Łańcuch I, Łańcuch II i Łańcuch III, Partita na skrzypce i orkiestrę, Koncert na wiolonczelę i orkiestrę, Koncert fortepianowy "for Krystian Zimerman".